٢٤. آییا پَسّئو دات: ”جُهد کنێت چه تنکێن دروازگا بگوَزێت، چێا که من شمارا گوَشان، بازێنے چه همے دروازگا گوَزگئے جُهدا کنت، بله گوَست نکنت.
٢٥. وهدے کئیت که لۆگئے هُدابُند پادَ کئیت و لۆگئے دروازگا بندَ کنت، گڑا شما لۆگئے دپا اۆشتێت و هرچُنت دروازگا ٹُکّێت و تئوارَ کنێت: ’او واجه! دروازگا په ما پَچ کن!‘، بله آ پَسّئوَ دنت که ’من شمارا پَجّاهَ نئیاران و نزانان چه کجا اێت.‘
٢٦. شما گوَشێت: ’ما گۆن تئو هموان و همدیوان بوتگێن و تئو مئے دَمْک و کوچهان مارا تالیم داتگ.‘
٢٧. بله آ پَسّئوَ دنت: ’من شمارا پَجّاهَ نئیاران و نزانان چه کجا اێت؟ او رَدکاران! چه منی دێما دور بێت.‘
٢٨. آ وهدا، گرێوێت و دنتان په دنتانَ درُشێت، چێا که اِبراهێم، اِساک، آکوب و سجّهێن پئیگمبران، مان هُدائے بادشاهیا گندێت، بله وت چه هُدائے بادشاهیا ڈنّا دئور دئیگَ بێت.
٢٩. اے دگه مردم چه رۆدراتک و رۆنند و چه شمال و جنوبئے چارێن نێمگانَ کاینت و هُدائے بادشاهیئے پَرزۆنَگئے سرا نندنت.
٣٠. هئو، اَنچُش اِنت که آهِری، ائولیَ بنت و ائولی، آهِریَ بنت.“
٣١. هما وهدا، لهتێن پَریسی ، ایسّائے گوَرا آتک و گوَشتِش: ”نون تئو اے جاگها یله کن و دگه جاهێا برئو، چێا که هیرودیس تئیی کُشگئے رَندا اِنت.“
٣٢. آیانی پَسّئوا گوَشتی: ”بِرئوێت آ رۆباها بگوَشێت ’مرۆچیگ و باندا، جِنّانَ کَشّان و مردمان دْراهَ کنان و سئیمی رۆچا، وتی کارا سَرجم په سرَ رسێنان.‘
٣٣. بله مرۆچی، باندات و پۆشی، اَلّما وتی اے سات و سپرا دێما بران، چێا که هچّ پئیگمبرئے کۆش چه اورشَلیما ڈنّا نبیت.
٣٤. اورشَلیم، او اورشَلیم! تئو پئیگمبرانَ کُشئے و هُدائے راه داتگێنان سِنگسارَ کنئے. باز رندا من لۆٹتگ تئیی چُکّان وتی کِرّا مُچّ و یکجاه بکنان، اَنچُش که نکێنکێن مُرگے چورگ و چیپُّکان وتی بال و بانزُلانی چێرا مُچَّ کنت، بله شما نلۆٹت.
٣٥. نون شمئے لۆگئے آکبت، شمئے وتی دستا یله دئیگَ بیت. شمارا گوَشان دگه برے منا نگندێت تان آ وهدا که چه وتی زبانا بگوَشێت: ’مبارک بات هما که په هُداوندئے ناما کئیت!‘“