٣٩. جِنّے اَناگت منی چُکّا گیپت و ژامبلێنیت و هما دمانا چُکّ جاک و کوکّارَ کنت، کَپ و گَجَّ بیت. آییا باز کمّ یلهَ دنت و لۆٹیت آییا بکُشیت.
٤٠. من گۆن تئیی مریدان دَزبندی کرت که اے جِنّا بکَشّنت، بله آیان کَشّت نکرت.“
٤١. ایسّایا گوَشت: ”او بێباور و گُمراهێن نَسل و پَدرێچ! من تان کدێنا گۆن شما بمانان و بسگّان؟ چُکّا اِدا بیار.“
٤٢. وهدے چُکّ پێداک اَت، جِنّا ژامبلێنت و ڈگارا جت. ایسّایا جِنّ گۆن نِهرّ و هَکّلان مان بست، چُکّ دْراه کرت و پتئے دستا دات.
٤٣. سجّهێن مردم چه هُدائے مزنیا هئیران بوت و بَه منتنت. وهدے سجّهێن مردم چه ایسّائے مۆجزه و اَجَبێن کاران هئیران اَتنت، گۆن وتی مریدان گوَشتی:
٤٤. ”منی اے هبران په شَرّی دلگۆش کنێت، انسانئے چُکّ گۆن دَگا و درۆهگ مردمانی دستا دئیگَ بیت.“
٤٥. بله مرید آییئے اے هبرا سرپد نبوتنت، چێا که په آیان رَمز و رازے اَت. چه ایسّایا جُست کنگِش هم تُرست.
٤٦. ایسّائے مرید وت‌مان‌وتا اے گپّئے سرا دَپجاک کنگا اَتنت: ”بارێن، مئے نیاما سجّهێنانی مستر و کماش کئے اِنت؟“
٤٧. ایسّایا آیانی دلئے هبر زانت و یکّ کَسانێن چُکّے وتی کَشا اۆشتارێنت و
٤٨. گۆن مریدان گوَشتی: ”هرکَس که په منی نامئیگی اے کَسانێن چُکّا گۆن وشواهگی بزوریت و وتی گوَرا بداریت، بزان آییا منا زرتگ و مَنِّتگ. هرکَس که منا بمَنّیت هما هُدایا مَنّیت که منا راهی داتگ، چێا که چه شما، هما مستر اِنت که وتا چه سجّهێنان کَسترَ زانت.“
٤٩. یوهَنّایا گۆن ایسّایا گوَشت: ”واجه! ما یکّ مردے دیست که گۆن تئیی نامئے گِرگا چه مردمان پلیتێن روهان درَ کنت، بله ما آ مَکَن و مَنَه کرت، چێا که آ مرد چه ما نه‌اَت.“
٥٠. ایسّایا گوَشت: ”نه، اے کارا مکنێت، چێا که اگن کَسے شمئے بدواه مبیت، گۆن شما اِنت.“
٥١. وهدے ایسّائے چست بئیگ و آسمانا رئوگئے وهد نزّیکّ بوت، گڑا گۆن دلجمێن شئورے دێم په اورشَلیما راه گپت.
٥٢. بله چه وت پێسر، لهتێن کاسِدی راه دات. آ شتنت و سامِریانی یکّ مێتگێا رَستنت تانکه چه آییئے آیگا پێسر، په آییا تئیاری بکننت.
٥٤. وهدے ایسّائے مرید، آکوب و یوهَنّا چه اے هالا سَهیگ بوتنت، گوَشتِش: ”او هُداوند! تئو رزا دئیئے ما چه هُدایا بلۆٹێن که چه آسمانا آسے راه بدنت و اِشان بسۆچیت و هاک و پُر بکنت؟“
٥٥. بله ایسّایا چَکّ تَرّێنت، آ نِهرّ و هَکّل داتنت.
٥٦. رَندا گۆن وتی مریدان، دگه مێتگێا شت.
٥٧. ایسّا و آییئے مرید، راها رئوگا اَتنت. یکّ مردێا گوَشت: ”هر جاه که تئو رئوئے من تئیی همراهَ بان.“
٥٨. ایسّایا گوَشت: ”رۆباهان هۆنڈ و جاگه هست و بالی مُرگان کدۆه و کُدام، بله من که انسانئے چُکّ آن، منا په سرئے اێر کنگا هچّ جاگه نێست.“