یوهَنّا ١٢:٢٧-٥٠ ٢٧. انّون منی دل پرێشان اِنت، من چے بگوَشان؟ بارێن بگوَشان: ’او منی پت! منا چه اے دمان و ساهتا برَکّێن‘؟ نه، هبر اِش اِنت که منی آیگئے مُراد و مکسد همے دمان و ساهت بوتگ. ٢٨. او پت! وتی نامئے شان و شئوکتا زاهر کن.“ پدا تئوارے چه آسمانا آتک که گوَشتی: ”من وتی نامئے شان و شئوکت زاهر کرتگ و اَنگت هم زاهریَ کنان.“ ٢٩. مردمانی هما رُمب که اۆدا اۆشتاتگ‌اَت، گۆن اے تئوارئے اِشکُنگا گوَشتِش: ”اے گْرندئے تئوار اَت.“ دگه لهتێنا گوَشت: ” پرێشتگێا گۆن اِشیا هبر کرت.“ ٣٠. ایسّایا گوَشت: ”اے تئوار منی هاترا نئیاتک، شمئے هاترا آتک. ٣١. نون اے جهانئے دادرسیئے وهد اِنت و جهانئے سردار شئیتان ڈنّا در کنگَ بیت. ٣٢. وهدے من چه زمینا چست کنگَ بان، سجّهێن مردمان وتی نێمگا کَشّان.“ ٣٣. گۆن اے هبرا ایسّایا پێشگۆیی کرت که من چۆنَ مِران. ٣٤. مردمان درّاێنت: ” شَریَت مارا گوَشیت که مَسیه تان اَبدَ مانیت. گڑا تئو چۆنَ گوَشئے که انسانئے چُکّ چست کنگَ بیت؟ انسانئے چُکّ کئے اِنت؟“ ٣٥. ایسّایا گوَشت: ”تهنا یکّ گوَنڈێن وهدێا رُژنایی گۆن شما گۆن اِنت. تان وهدے که رُژنایی گۆن شما گۆن اِنت، گام جنانا دێما برئوێت. چۆ مبیت که تهاری شمئے سرا بالادست ببیت. کَسے که تهاریا گامَ جنت، نزانت کجا رئوت. ٣٦. تانکه رُژن گۆن شما گۆن اِنت، رُژنئے سرا ایمان بیارێت که رُژنئے چُکّ ببێت.“ ایسّایا اے هبر کرتنت و چه آیانی کِرّا شت و چێر و اَندێم بوت. ٣٧. ایسّایا آیانی دێما بازێن مۆجزه و اَجَبَّتێن نشانیے پێش داشتگ‌اَت، بله اَنگت آییئے سرا ایمانِش نئیاورت. ٣٨. اِشئیا نبیئے هبر همے پئیما راست و سَرجم بوت که آییا گوَشتگ‌اَت: ”او هُداوند! مئے کُلئو کئیا باور کرتگ و هُداوندئے واک و کدرت په کئیا زاهر بوتگ؟“ ٣٩. گڑا آیان باور کرت نکرت، چێا که اِشئیایا دگه جاگهے هم گوَشتگ‌اَت: ٤٠. ”آیانی چمّی کۆر و دلی سنگ کرتگ‌اَنت که گۆن چمّان مگندنت، گۆن دلان سَرپد مبنت و دێم په من پِر مترّنت. اگن منی کِرّا بیاتکێننت، من دْراه کرتگ‌اَتنت.“ ٤١. اِشئیایا ایسّائے شان و شئوکت دیست، پمێشکا آییئے بارئوا اے هبری کرت. ٤٢. اَنگت هم یَهودیانی بازێن سرۆکێا آییئے سرا ایمان آورت. بله چه همے تُرسا که پَریسی آیان چه کَنیسَها در مکننت، نامِشَ نگپت. ٤٣. چێا که آیان انسانئے داتگێن اِزَّت و سَتا چه هُدائے داتگێن اِزَّت و سَتایا دۆست‌تر اَت. ٤٤. پدا ایسّایا گۆن بُرزێن تئوارێا گوَشت: ”هرکَس که منی سرا ایمانَ کاریت، تهنا منی سرا نه، منی دێم دئیۆکئے سرا هم ایمانَ کاریت. ٤٥. هرکَس که منا گندیت، منی دێم دئیۆکا هم گندیت. ٤٦. رُژن من آن و اے جهانا پمێشکا آتکگان که هرکَس که منی سرا ایمان بیاریت تهارۆکیا ممانیت. ٤٧. بله اگن کَسے منی هبران بِشکنت و آیانی سرا کار مکنت، اَنگت هم من آییا مئیاربارَ نکنان. چێا که من په جهانئے مئیاریگ کنگا نئیاتکگان، په جهانئے رَکّێنگا آتکگان. ٤٨. البت په هما مردما که منا نمَنّیت و منی هبرانَ نَزوریت، دادرَسے هست که آییا مئیاریگ بکنت. هما هبر که من کرتگ‌اَنت، آهِرتئے رۆچا آییا مئیاریگَ کننت. ٤٩. چێا که من وتسرا هبر نکرتگ، هما پتا که منا رئوان داتگ، آییا هُکم داتگ که چے بگوَشان و چۆن هبر بکنان. ٥٠. منَ زانان که آییئے هُکم و پرمان اَبدمانێن زِند اِنت. اے هبران که منَ کنان، هما هبر اَنت که پتا منا گوَشتگ‌اَنت.“
Balochi Arabic Bible 2022 2016-2022 Wycliffe Bible Translators, Inc