٣٣. شپئے وهدا، پولُس و سیلاسی گۆن وت برتنت و آیانی ٹَپّی شُشتنت. آ و آییئے لۆگئے مردمان هما دمانا پاکشۆدی کرت.
٣٤. رَندا آییا وتی لۆگا برت و ورگ داتنت، آییئے جند و آییئے لۆگئے سجّهێن مردم، چه آییئے هُداباوَریا گَل و شادان بوتنت.
٣٥. دومی رۆچا، کازیان وتی کاردار جێلئے نِگهپانئے گوَرا راه داتنت که ”اے مردمان یله بدئے.“
٣٦. جێلئے نِگهپانا پولُس هال دات و گوَشت: ”منا چه کازیانی نێمگا پرمان رَستگ که شمارا یله بدئیان. پمێشکا شما په وشّی و سلامَتی برئوێت.“
٣٧. پولُسا پَسّئو دات: ”ما رومی باشندَه اێن، بله اے شهرئے مستران، مارا بے هُکمئے بُرّگا شهرئے مردمانی دێما جناێنتگ و جێل کرتگ. نون، آ چێرکایی مارا چه جێلا کَشّگَ لۆٹنت. چُشَ نبیت، باید اِنت پادِ وت همِدا بیاینت و مارا در بکننت.“
٣٨. کارداران، اے پَسّئو په کازیان رَسێنت. وهدے سهیگ بوتنت که آ دوێن رومی باشندَه اَنت، تُرستِش.
٣٩. نون وت آیانی کِرّا آتکنت و چه آیان پهِلّی‌اِش لۆٹت و مِنّتوار بوتنت که چه اے شهرا برئونت.
٤٠. چه بَندیجاها در آیگا رَند، پولُس و سیلاس لیدیَهئے لۆگا شتنت و گۆن باوَرمندان گِند و نندِش کرت، دِلبڈّی‌اِش داتنت که وتی ایمانئے سرا مُهر و کاهِم بۆشتنت و پدا چه پیلیپیئے شهرا در کپت و شتنت.