١. چه یَهودیَها لهتێن مردم اَنْتاکیَها آتک و براتِش تالیم داتنت و گوَشتِش: ”تان وهدے شما موسّائے شَریَتئے رَندگیریا سُنّت و بُرُّک مکنێت، رَکّتَ نکنێت.“
٢. پولُس و بارنابایا، اے سرهالئے سرا گۆن آیان دَپجاک کرت و سکّ ناتِپاک بوتنت. گڑا شئورِش کرت که پولُس و بارنابا گۆن دگه لهتێنا، اورشَلیما برئونت و گۆن کاسِد و کماشان اے جێڑهئے بارئوا هبر بکننت.
٣. کِلیسایا آیانی راه دئیگئے چِن و لانچ کرت و آیان چه پینیکیَه و سامِرَهئے راها گوَزان، هر جاه اے وشّێن هال دات که بازێن درکئومان هم چِه پئیما هُدائے راه زرتگ. چه اے هالئے اِشکنگا، سجّهێن برات باز وشّ و شادان بوتنت.
٤. وهدے اورشَلیما آتک و رَستنت، کِلیسا و کاسِد و کماشان وشّاتک کرتنت. هر کارے که هُدایا چه آیانی دستا کناێنتگ‌اَت، هالِش داتنت،
٥. بله لهتێن باوَرمند که پێشا پَریسیانی رُمبا بوتگ‌اَتنت، پاد آتکنت و گوَشتِش: ”هما سجّهێن درکئوم که ایمانِش آورتگ، باید سُنّت و بُرُّک کنگ ببنت و هُکم دئیگ ببیت که موسّائے شَریَتئے رَندگیریا بکننت.“
٦. گڑا کاسِد و کماشان په اے هبرئے گیشّێنگا دیوان کرت.
٧. بازێن هبر و هالا رَند، پِتْرُس پاد آتک و گۆن آیان گوَشتی: ”او براتان! شما شَرَّ زانێت که باز وهدا پێسر، هُدایا چه شمئے نیاما منا گچێن کرت که درکئوم چه منی زُبانا ایسّائے وشّێن مِستاگا بِشکننت و باور بکننت.
٨. هما هُدا که هرکَسئے دلئے هالا زانت، درکئومی هم پاکێن روه بَکشت و په وت زرتنت، اَنچُش که پاکێن روهی مارا بَکشتگ‌اَت.
٩. هُدایا مئیگ و آیانی نیاما هچّ پرک و پێرے نه‌اِشت، وهدے آ باوَرمند بوتنت، هُدایا آیانی دل هم پاک و پَلگار کرت.
١٠. نون شما چێا مریدانی گردنا گرانێن جُگے بندێت و هُدایا چَکّاسیت؟ اے بارا، نه ما زرتَ کنێن و نه مئے پیرێنان زرت کرتگ.
١١. اِنّه! مارا باور اِنت، اَنچُش که ما گۆن هُداوندێن ایسّائے مِهر و رهمتئے تُهپَها رَکّێن، همے ڈئولا آ هم رَکّنت.“
١٢. پِتْرُسئے هبرانی اِشکنگا رَند، سَرجمێن مُچّی بێتئوار بوت و بارنابا و پولُسئے گپّ و تْرانِش گۆش داشتنت، که هُدایا چه آیانی دستا، درکئومانی نیاما چۆنێن مۆجزه و اَجِکّایی پێش داشتگ.
١٤. شَمون پِتْرُسا گوَشت که هُدایا چِه پئیما ائولی برا درکئومانی نێمگا په مِهر هئیال گوَر کرت که چه آیان هم په وتی ناما کئومے گچێن بکنت.
١٥. اے گۆن نبیانی هبران یکّ و همدَپ اِنت، اَنچُش که نبیسگ بوتگ:
١٦. ’آ هُداوند که اے سجّهێن کاران یکجاه سَرجمَ کنت چُشَ گوَشیت: ”چه اِشیا رَند، من پدا کایان و داوودئے کپتگێن تَمبوا نۆک و مِکَّ کنان. من آییئے وئیرانێن جاهان پدا جۆڑێنان و راستَ کنان، تانکه آ دگه کئوم دێم په هُداوندا بیاینت، بزان آ سجّهێن درکئوم که منی نام آیانی دلا نِشتگ.“
١٧.
١٨. اے هبر چه دێریگێن زمانگان زانگ بوتگ.‘
١٩. پمێشکا منی هئیالا، ما آ درکئومانی راها جنجال اَڈّ مکنێن که هُدائے راهِش زرتگ،
٢٠. په آیان بنبیسێن: چه هما کُربانیگان که گۆن بُتانی نامئے گِرگا ناپاک بوتگ‌اَنت، چه زنا و بێننگیا، چه مُردارێن دَلوَتانی گۆشتا، اَنچُش هم چه هۆنئے ورگا پهرێز بکننت.
٢١. چێا که چه کوَهنێن زمانگان، هر شهرا موسّائے شَریَتئے جار پِرّێنۆکێن مردم بوتگ‌اَنت که هر شَبَّتئے رۆچا مردمِش کَنیسَهانی تها وانێنتگ‌اَنت.“