١. نِزۆرێن باورمندا وشّاتک کنێت و بزورێت و نگیشّتگێن هبرانی سرا گۆن آییا جێڑه مکنێت.
٢. یکّێئے باور آییا هر چیزّئے ورگا کِلّیت، بله دومی که باوری نِزۆر اِنت تهنا سبزیَ وارت.
٣. آ که هر چیزَّ وارت، دومیا په آییئے پهرێز کنگا کم‌اَرزش مزانت و آ که پهرێزَ کنت، آ دگرئے سرا که هر وراکَ وارت هُکم مبُرّیت، چێا که هُدایا، آ وشّاتک کرتگ و زرتگ.
٤. تئو کئے ائے که دگرێئے هِزمتکارئے سرا هُکم ببُرّئے؟ آ وتی جندئے هُدابندئے پێشگاها اۆشتیت یا کپیت. بله بزان که اۆشتیت، چێا که هُداوندا اے واک هست که آییا بداریت.
١١. پرچا که نِبیسگ بوتگ: ”هُداوندَ گوَشیت: ’اَنچُش که من زِندگ آن، اے هبر هم راست اِنت، همُک مردم منی دێما کۆنڈانَ کپیت و هر زبان هُدایا ستا کنت و ساڑاییت.‘“
١٢. گڑا چه ما هر یکّێا هُدائے دێما وتی هساب دئیگی اِنت.
١٣. بیاێت چه اِد و رند یکدومیئے هُکما مبُرّێن. اِشیئے بدلا، وتی دلا شئور بکنێت که آ دگه براتانی پادْراها مان گیشّێنۆکێن ڈۆک اێر مکنێت و بند مبندێت.
١٤. من، چه هُداوندێن ایسّائے نێمگا سَدّک آن که هچّ وراکے وتاوَت پَلیت نه‌اِنت، بله اگن کَسے چیزّێا په وت پَلیت بزانت په آییا پَلیت اِنت.