Bibel in einem Jahr
Januar 22

1. Dyr Hunger glastt schwaer auf n Land.
2. Der Traid, dönn wo s aus Güptn mitbrungen hietnd, war löngst aufbraucht. Daa gsait dyr Vater zo ien: "Geetß non aynmaal abhin und kaaufftß üns ayn Weeng aynn Traid!"
3. Dyr Juden gantwortt iem: "Der Man haat üns non ja recht aufbotn, däß myr iem niemer unter d Augn kemmen sollnd aane ünsern Bruedern.
4. Also, wenn s dyr recht ist, däß yr mitgeet, zieghn myr abhin und kaauff myr non aynn Traid.
5. Willst n aber nit mitschicken, laass myr s bleibn. Denn der Man haat üns gsait: 'Kemmtß myr ja niemer und d Augn, men Sach, ös brängtß enkern Bruedern mit!'"
6. Daa gmaint dyr Isryheel: "Zwö habtß myr n dös aau antaan, yn dönn Man z sagn, däßß non aynn Bruedern habtß?"
7. "Der Man", gaabnd s zrugg, "haat üns lang und brait über ünser Verwandtschaft ausgfraedschlt und gfraagt, ob ünser Vater non löbeb und ob myr non aynn Bruedern habebnd. Mein, daa habn myr s iem halt gsait, wie s ist. Wie haetn myr n wissn solln, däß yr sagn wurdd: 'Bringtß enkern Bruedern her!'?"
8. Dyr Juden grödt yn seinn Vatern Isryheel guet zue: "Laaß dönn Buebn mit mir mitzieghn! Dann künn myr aufbröchen und üns auf d Rais machen. Yso bleibn myr eyn n Löbn und geend nit zgrund, mir und du und ünserne Kinder.
9. I verbürg mi für iem; aus meiner Hand kanst n zruggverlangen. Wenn i n nit zruggbring und vor di hinstöll, soll i mein Löbn lang d Schuld tragn.
10. Haetn myr nit so lang umaynandtaan, kännt myr schoon s zwaitte Maal wider zrugg sein."
11. Daa gaab iener Vater Isryheel +doch naach: "Also guet, wenn s schoon sein mueß, naacherd machtß is +yso: Nemtß dös Böste mit, was ünser Land z bietn haat, und überbringtß is yn dönn Man als Gschenk: ayn Weeng aynn Gum, Hönig, Balsn, Harz, Nussn und Mandln.
12. Nemtß dös doplte Geld mit! Dös Geld, wo wider auf de Söck obnauf laag, göbtß mit aigne Höndd zrugg! Es werd diend ayn Verseghn gwösn sein.
13. Also, nemtß naacherd enkern Bruedern, bröchtß auf, und geetß wider zo dönn Man zrugg!
14. Dyr Herrgot, dyr Allmächtige, müg enk Dyrbarmen bei dönn Man finddn laassn, yso däß yr enk dönn andern Bruedern und önn Bengymein freigibt. Nän, sünst verlies i wirklich non alle Kinder!"
15. D Mannen naamend s Gschenk und önn dopltn Geldbetrag mit und önn Bengymein aau. Sö giengend s an, trochend auf Güptn abhin und gsuechend önn Joseff auf.
16. Wie dyr Joseff önn Bengymein bei ien saah, gsait yr zo seinn Schaffer: "Weis d Mänder eyn s Haus einhin, schlag ayn Vich und richt s her! Die Mänder bleibnd nömlich zo n Mittagössn bei mir."
17. Dyr Schaffer gmacht s yso, wie s dyr Joseff angschafft hiet. Er gweist s eyn s Haus einhin.
18. D Mänder farchtnd si, wie s daa yso eyn n Joseff sein Haus einhingfüert wurdnd, und gadenkend: Wögn dönn Geld werd s sein, dös wo myr s eerste Maal wider in de Söck fanddnd! Drum solln myr ietz daa einher. Ietzet werdnd s üns überrumpln, überfalln und verbsaessn und d Ösln aau ghaltn.
19. Bei dyr Haustür einhin gschaugnd s, däß s mit n Joseff seinn Schaffer eyn s Rödn kaamend,
20. und gsagnd iem dös: "Bittschoen, Herr; also, mir seind eender schoon aynmaal daa abher kemmen, um üns aynn Traid z kaauffen.
21. Wie myr aber eyn d Hörberg kaamend und ünserne Söck aufgmachend, laag yn aynn Iedn sein Geld obnauf eyn n Sak drinn, ünser volls Geld. Mir bringend s mit aigne Höndd wider zrugg.
22. Überlai habn myr non meerer Geld mitbrungen, um wider aynn Traid einzkaauffen. Mir wissnd s nit, wer üns dös Geld eyn d Söck einhintaan haat."
23. "Denktß enk nix; brauchtß enk nit abhintuen zwögns dönn!", gantwortt dyr Schaffer. "Enker Got, enkern Vatern dyr sein, haat enk haimlich ayn Gschenk eyn d Söck einhintaan. I haan enker Geld nömlich kriegt." Aft brang yr önn Simeun zo ien ausher.
24. Wie yr d Mannen eyn n Joseff sein Haus einhingweist hiet, gaab yr ien ayn Wasser zo n Füess Waschn und ließ ienerne Ösln füetern.
25. Ee däß dyr Joseff zueherkaam, glögnd s non iener Gschenk zrecht, weil s schoon ghoert hietnd, däß s mitaynand össn wurddnd.
26. Wie dyr Joseff eyn s Haus kaam, güberraichend s iem dös Gschenk, wo s mitbrungen hietnd, und warffend si vor seiner auf n Bodm nider.
27. Er gfraagt naach, wie s ien yso geeheb, und aau dös: "Sagtß, wie geet s s n enkern altn Vatern, von dönn wasß verzölt habtß? Löbt yr schoon non?"
28. Sö gerwidernd: "Dein Knecht, ünser Vater, löbt non, und iem geet s guet." Aft gvernaignd sö si und warffend si nider.
29. Wie yr gnaun hingschaugt und seinn Bruedern Bengymein gerblickt, önn Sun von seiner Mueter, daa gfraagt yr: "Und dös ist ietz enker jüngster Brueder, von dönn woß gsait habtß, older?" Und weiter gsait yr: "Dyr Herrgot sei mit dir, mein Sun."
30. Aft gieng dyr Joseff gschwind aushin, weil yr si aus lautter Rüerung wögn seinn Bruedern niemer haltn kunnt; bald wär iem s Reern auskemmen. Er zog si eyn sein Kammer aushin zrugg und gwaint si dort aus.
31. Aft wuesh yr syr s Gsicht, kaam zrugg, riß si zamm und gschafft an: "So, ietz tragtß s Össn auf!"
32. Mir trueg s Össn auf, aber bsunder für iem, für sö und für n Joseff seine Güptn. De Güptn össnd nit gmainsam nit de Hebern, weil si dös bei de Güptn nit ghoert.
33. Ietz kaamend de Brüeder yso vor iem z sitzn, däß dyr ölteste dönn eerstn und dyr jüngste dönn lösstn Plaz hiet, yn dyr Reih naach naach n Öltter. Daa gwundernd sö si aft schoon gscheid.
34. Er ließ von seiner Tafl aus yn aynn Iedn auftragn, aber yn n Bengymein ließ yn dös Fümffache vürsötzn. Aft trankend s mit iem aynn Wein und warnd guet drauf.
1. Aft befalh dyr Joseff yn seinn Schaffer: "Füll yn de Männer ienerne Söck mit so vil Traid auf, wie s tragnd künnend, und lög yn aynn Iedn sein Geld obn eyn n Sak einhin!
2. Meinn Staauf aber, dönn silbern Böcher, lögst obnauf eyn n Sak von n Jüngstn einhin zo seinn Geld dyrzue." Er gmacht s, wie s dyr Joseff angschafft hiet.
3. Wie s eyn dyr Frueh liecht wurd, ließ myn d Mannen mit ienerne Ösln looszieghn.
4. Weit warnd s non nit von dyr Stat wögg, daa gsait dyr Joseff zo seinn Schaffer: "Auf, jag yn dene Mannen naachhin! Wennst ys dyrwischt haast, sagst zo ien: 'Warum habtß n Übl für Guets taan und mir meinn Silberstaauf gstoln?
5. Dös ist diend der, von dönn wo mein Herr aushertrinkt und dönn wo yr zo n Waarsagn braucht. Daa habtß enk öbbs Schlimms dyrlaaubt.'"
6. Dyr Hausschaffer gholt s ein und gsait zo ien, was iem auftragn war.
7. Aber sö gantwortnd iem: "Wie kan mein Herr grad öbbs Sölchers sagn? Schoon gar nie nit känntnd deine Knecht so öbbs tuen.
8. See, dös Geld, wo myr obnauf in ünserne Söck gfunddn habnd, habn myr dyr aus Käning zruggbrungen. Wie kännt myr n daa aus deinn Herrn seinn Haus ayn Silber older Gold steln?
9. Der von de Knecht, bei dönn wo dyr Staauf gfunddn werd, sollt sterbn, und aau mir sollnd aft yn ünsern Herrn als Bsaessn ghoern."
10. "Also guet", gsait yr, "mach myr s halt yso, wieß maintß: Bei wem yr si finddt, der sollt mein Bsaess sein; yn de Andern gschieght nixn."
11. Ayn Ieder gstöllt gschwind seinn Sak eyn n Bodm abhin und gmacht n auf.
12. Er gadurchsuecht allss. Bei n Öltestn fieng yr an, und bei n Jüngstn ghoert yr auf. Dyr Staauf war eyn n Bengymein seinn Sak drinn.
13. Daa zrissnd s ienerne Klaider. Ayn Ieder gapackt wider allss eyn n Ösl aufhin, und sö gakeernd eyn d Stat zrugg.
14. Yso kaamend also dyr Juden und seine Brüeder wider zo n Joseff seinn Haus zrugg; und der Sel war non dortn.
15. Dyr Joseff gstaucht s zamm: "Was habtß n +daa taan, hän? Habtß enk dös nit denken künnen, däß ayn Man wie i waarsagn kan?"
16. Dyr Juden gerwidert: "Mein, was solln myr daa yn ünsern Herrn sagn; was solln myr antwortn older wie üns entrödn? Dyr Herrgot haat yn deine Knecht iener Schuld aufbrungen. Also sein myr Bsaessn von ünsern Herrn, mir und der, bei dönn wo dyr Staauf hergangen ist."
17. "Nän, nän", gantwortt dyr Joseff, "dös kan i in kainn Wög tuen. Grad der mit n Staauf sollt mein Bsaess sein; ös Andern aber tröchtß in Frid zo enkern Vatern aufhin!"
18. Daa gieng dyr Juden zo n Joseff zuehin und gsait: "Bittschoen, Herr! Wenn i villeicht doch non öbbs sagn derffet, aane däß myr mein Herr boes ist, denn du bist wie dyr Färg selbn.
19. Mein Herr haat seine Knecht gfraagt: 'Habtß aynn Vatern older Bruedern?'
20. Mir habnd yn meinn Herrn gantwortt: 'Mir habnd aynn altn Vatern und aynn klainen Bruedern, dönn wo yr non als ayn ganz Altgschaffener kriegt haat. Sein Brueder ist hingangen; er ist von seiner Mueter yllain non daa, und sein Vater haat n bsunders lieb.'
21. Du aber haast von deine Knecht verlangt, däß myn n dyr bringen sollnd, weilst n mit aigne Augn seghn willst.
22. Daa gsagn myr zo dir, Herr: 'Der Bue kan nit von seinn Vatern wögg; verliess yr n, sturb dyr Vater.'
23. Du aber gsaist zo üns: 'Wenn enker jüngster Brueder nit mitkimmt, brauchtß enk gar niemer bei mir blicken laassn.'
24. Wie myr zo deinn Knecht, ünsern Vatern, aufhinkemmen warnd, gverzöln myr iem dös yso, wiest ys gsait hietst.
25. Und wie üns aft ünser Vater angschafft, mir solletnd non aynmaal ayn Weeng aynn Traid kaauffen,
26. gsagnd mir drauf, dös geeheb nit; grad wenn ünser jüngster Brueder dyrbei wäreb, kännteb myr dös machen. Mir künnebnd nömlich yn dönn Man niemer unter d Augn trötn, wenn nit ünser jüngster Brueder dyrbei sei.
27. Drauf gantwortt üns dein Knecht, mein Vater: 'Ös wisstß, däß myr mein Weib zween Sün geborn haat.
28. Ainer ist von mir hingangen, und i gsag: Er ist gwiß zrissn wordn. I haan n hinst heut niemer gseghn.
29. Ietz nemtß myr dönn aau non wögg. Stoesst iem ayn Unglück zue, aft bringtß meine graaubn Haar vor Laid eyn s Toodsreich.'
30. Wenn i ietz haimkaem zo meinn Vatern und dyr Bue nit mit dyrbei wär, wo yr doch yso an iem höngt,
31. also wenn der dös saegh, däß yr nit dyrbei ist, aft sturb yr. Aft brängend mir, deine Bsaessn, deinn Knecht, ünsern Vatern, vor Kummer eyn s Toodsreich.
32. I haan mi nömlich für dönn Buebn bei n Päpp yso verbürgt: Wenn i n iem nit zruggbring, will i dös gantze Löbn d Schuld dyrfür tragn.
33. Ietz wenn halt i statt dönn Buebn daableibn kännt als Bsaess für meinn Herrn und dyr Bue mit seine Brüeder haimzieghn därff; wär dös nix?
34. Wie kännt n i zo meinn Vatern haim aufhin zieghn, wenn dyr Bue nit mit mir dyrbei ist? I kännt y dönn Jaemer gar nit mit anseghn, der wo meinn Vatern aft traeff."
1. Für n Stenger. Von n Dafetn: I vertrau ganz auf n Trechtein. Daa mechetß ös mi dyrschmätzn: "Flieh wie ayn Vogl eyn s Birg!"?
2. Freilich habnd s mi eyn dyr Reissn. Falsch, wie s seind, lögnd s myr ayn Laag schoon. Frumm wennst bist, ghoerst yn dyr Katz.
3. Stürtzn tuend s iegliche Orddnung. Was kan dyr Grechte daa tuen?
4. Trechtein, du weilst in deinn Templ; troonen tuest obnet eyn n Himml. Du haast üns allweil in n Blikfeld; dir kimmt von n Menschn nix aus.
5. Herr, du scheidst Grechte und Fräfler. Schaecher hasst, was non grad geet.
6. Schwefl und Pöch schick de Sünder; sengeter Wind sei ien Looß!
7. Herr, du bist grecht selbn und magst dös. Wer vor dir bsteet, seght di blooß.
10. Laaß dyr s sagn, Bue, nimm s dyr z Hertzn! Lang gaast löbn dann, männig Jaarer.
11. Wie myn weislich löbt, i zaig dyr s, will auf rechte Pfäd di laittn.
12. Geest dyrhin, kimmt dir nix unter, und wennst laauffst, dann gaast nit strauchen.
13. Bleib dyrbei, was i dir beibring; halt s non föst, weil dös dein Löbn ist!
22. Glei drauf hieß yr d Jünger eyn de Zilln einsteign und iem über n See umhin vorausfarn. Dyrweil gwill yr non d Leut haimschicken.
23. Wie yr s weitergschickt hiet, stig yr auf aynn Berg aufhin, däß yr in dyr Ainet bett. Spät eyn d Nacht einhin war yr allweil non yllain daa obn.
24. De Zilln aber war schoon ayn Öttlych Meiln von n Land hinvon und wurd von de Wellnen herbeutlt, weil s aynn Gögnwind hietnd.
25. Wie s schoon draufer Frueh wurd, kaam auf aynmaal dyr Iesen dyrher; er gieng auf n See.
26. Wie n de Kebn über n See kemmen saahend, dyrschrackend s, weil s gmainend, dös müesset ayn Gspenst sein, und grad schrein taatnd s vor lautter Angst.
27. Dyr Iesen aber grödt ien guet zue: "Gee; +i bin s diend! Ferchttß enk decht nit!"
28. Auf dös hin gerwidert iem dyr Peeters: "Herr, wennst ys du bist, naacherd befilh, däß i auf n Wasser zo dir hingee!"
29. Dyr Iesen gsait: "Kimm!" Daa stig dyr Peeters aushin und gieng über s Wasser auf n Iesenn zue.
30. Wie s iem aber kaam, wie arg däß dyr Wind gieng, wurd iem Angst, und er wär draufer untergangen. Daa schrir yr: "Helfio, Herr!"
31. Dyr Iesen gströckt sofort d Hand aus, naam n her und gsait zo iem: "Mein, du Feick, du; zwö haast n aau zweiflt?"
32. Und wie s eyn de Zilln eingstign warnd, glögt si dyr Wind.
33. D Jünger in dyr Zilln aber fielnd vor n Iesenn nider und gsagnd: "Waarhaftig, du bist dyr Gottessun!"
34. Sö fuernd aft eyn s Gstad zuehin und kaamend auf Gneserett.
35. Wie d Leut dort gagspannend, wer s ist, gsagnd s in dyr gantzn Gögnet umydum ein, und aft brangend s allsand dyrher, dene wo was gfaelt.
36. "Wennst ys non grad eyn n Saaum von n Gwand anhinglangen laasst", gabittnd s. Und allsand, wo n angaglangend, wurdnd aau ghailt.
Bavarian Bible 1998
De Bibl auf Bairisch (Sturmibibl, 1998)