1. Eyn n eerstn Jaar von n Medn Däries stuendd i iem bei und gschirm n.
2. Und dös, was i dyr ietz sag, steet föst: Non drei Künig kemmend in Pfers; und aft kimmt ayn vierter, der wo non reicher werd wie de andern vor iem. Ietz, wo yr mit seinn Reichtuem so mächtig wordn ist, biett yr allss gögn s griechische Reich auf.
3. Drafter kimmt ayn ganz ayn frastmuntiger Künig, der wo so mächtig werd, däß yr tuet, was yr will.
4. Kaaum sitzet yr aber richtig in n Satl, bricht sein Reich voglwild ausaynand; und seine Stapfner seind waiß grad was füre fremdn Leut. Mit dyr Macht ist s vorbei; dö kan myn vergössn.
5. Dann werd dyr Künig von n sundern Stapfnerreich starch, aber ayn anderner Ludweig werd +non mächtiger und baut ayn Reich auf, dös wo +non störcher ist.
6. Naach Jaarer verbünddnd sö si aft; und als Kröftung von n Frid kriegt dyr Norderkünig de Tochter von dönn von n Sundn. Si gaat aber irn Einfluß verliesn, und aau ir Vater haat daadl nix zo n Sagn. Is, die wo mit irer mitkemmen warnd, ir Vater, ir Kindl und ir Man kemmend aft alle um.
7. An dyr Stöll von irn Vatern werd ayn Verwandter Künig, zieght gögn yn n Norderkünig sein Hör aus, dringt in sein Gschloß ein und geet mit de Leut wie ayn gwoner Siger um.
8. Sogar ienerne Götzn nimmt yr als Beuttn auf Güptn mit und allsand Goldund Silberschätz. Aft laasst yr yn n Norderkünig ayn Öttlych Jaar ayn Rue.
9. Daa tricht aber iewet dyr Norderkünig gögn s Sunderreich aus, mueß aber schnell wider zo n Abzug blaasn.
10. Seine Sün aber rüstnd auf und bringend entzige Hörer zamm. Ainer von ien ruckt allweil weiter gan Sundn vor wie ayn Fluetwelln und fallt schließlich yn n Sunderkünig sein Föstung an.
11. Voller Wuet tricht der gögn önn Norderkünig aus und lögt n nider, obwol dyr Norderkünig ayn sölcherne Harst beinand haat.
12. Wie s Hör aufgribn ist, bilddt syr dyr Sunderkünig morddsmaessig was drauf ein. Zöhentausner schlagt yr, aber dennert bleibt yr nit obnauf.
13. Dyr Norderkünig rüstt in Rue, bringt ayn non ayn groessers Hör zamm wie s eerste Maal und zieght naach aynn Öttlych Jaar mit ayner Risnstreitmacht und aynn mentischn Troß gögn önn Sundn aus.
14. Dyrselbn steend vil gögn önn Sunderkünig auf, aau aus deinn Volk ain, wo nix wie Gwalt kennend, weil s mainend: 'Änhän, dös mueß sels Gesicht sein!' Dienert aber werdnd s niderglögt.
15. Daa belögert dyr Norderkünig ayn Föstungsstat und nimmt s ein; und dyr Sundn kan nix dyrgögnsötzn, nit aynmaal, wie yr seine gantzn Oberstruppn aufbiett.
16. Der Eindringling macht mit ien, was yr will. Niemdd kan iem widersteen. Er nimmt aau s Verhaissne Land in Bsiz und sötzt si daadl für bständig föst.
17. Ietz denkt yr syr öbbs Anders aus, wie yr auf s Sunderreich kemmen kännt. Er schliesst mit n Künig Frid und gibt iem aine von seine Töchter als Weib, däß yr dyrmit s Reich unterwandert und eyn d Hand kriegt. Dös geet iem aber nit yso aushin, wie yr gmaint haet.
18. Ietz wenddt yr si gögn d Inslwelt und +erobert dortn aau hübsch öbbs. Daa waxt yr aber mit aynn andern Eroberer zamm, der wo iem zaigt, wo dyr Bärtl önn Most holt.
19. Ietz wenddt yr si yn de Föstungen in n aignen Land zue. Aber dös geet +so schief, däß s iem önn Garaus machend.
20. Für iem kimmt aft ainer hin, der wo aynn Zollner eyn s Prachtland schickt. Dyr Künig werd schnell drauf hinterwärtling umbrungen, nit öbby offen older in n Kampf.
21. An seiner Stöll kimmt ayn Scheutzling hin, der wo sünst nie Künig wordn wär, sir aber gäx d Macht durch List unter n Nagl reisst.
22. Gantze Hörer schwaibt yr wie ayn Fluetwelln wögg, und önn Fürstn von n Bundsvolk dyrmit.
23. Wer si mit iem verbünddt, werd dyrvon verraatn naach Strich und Fadn. Er kömpft si eyn d Hoeh und sötzt si durch, obwol yr gar nit so vil Leut hint haat.
24. Unvertraut dringt yr eyn de reichstn Gäu von ayner Pfintz ein und tuet, was seine gantzn Vorfarn nit taan habnd: Er raaubt s aus und vertailt de Beuttn an seine Leut. Yso sötzt yr si tuckisch in de Mauerstötn föst, allerdings nit aus lang.
25. Er tuet sein hörte Noot und tricht mit aynn mentischn Hör gögn önn Sunderkünig aus. Drauf zängert aau der ayn Risnstreitmacht, kan n aber nit aufhaltn, weil si ain gögn iem verschwörnd.
26. Ain an seinn aignen Hof steend bei seinn Sturz dyrhinter. Sein Hör werd aufgribn.
27. So sibnseideren wie s ietz aau beinandsitznd an ainer Tafl, de zween Künig, so falsch seind s ganaynand. Aber daa werd nix draus, weil yn all Zween iener End schoon föststeet.
28. Mit aynn Hauffen Sachenn zieght dyr Norderkünig aft wider haim, aber zeerst non packt yr s Volk von n heilignen Bund an. Drafter eerst geet yr wirklich eyn sein Land zrugg.
29. Iewet fallt yr wider eyn n Sundn ein, aber dösmaal geet s niemer so anstandsloos wie dös ander Maal.
30. Kitterische Schöf greiffend n an, und er mueß mit einzognen Schwanz abzieghn. Ietz +kriegt yr eerst ayn Wuet auf s Volk von n heilignen Bund und laasst de Sel dran aus, ausser an dene, wo yn n Bund abtrinnend. Die kan yr guet brauchen.
31. Ain von seiner Harst sacht yr s Heiligtuem und de Burg entweihen. S tögliche Opfer schafft yr ab, und dönn seln Bluetsgraul stöllt yr daadl auf.
32. Er süeßlt si bei de Leut ein und bringt s dyrzue, von n Bund abzfalln. Es bleibnd aber aau ain yn ienn Got treu und sötznd si für n Traun ein.
33. Verständdliche Füerer reissnd vil von n Volk mit, aber ayn Zeit lang werdnd s nix wie dyrschlagn, verbrennt, eingspörrt und ausgraaubt.
34. In derer Drangsal finddnd s ayn Weeng ayn Hilf; und vil schliessnd si ien falschhaft an.
35. Aau von de frumm blibnen +Füerer kemmend ain in dyr Verfolgung um. Yso werd s Volk prüefft, gläuttert und graint, hinst däß s vorbei ist, denn iewet ist aau daa dyrfür ayn End gschribn.
36. Dyr Norderkünig tuet netty, was yr +gern tuet. Er werd hoohgsn und tuet, wie wenn yr meerer wie de gantzn Götter aufynaynand wär. Aau dönn waaren Got aechtt yr grad non aus. Und yso tuet yr weiter, hinst däß yn n Herrgot sein Zorn gögn sein Volk umhin ist. Was beschlossn ist, tritt aau +ein.
37. Er schert syr nit aynmaal öbbs um seine überliferischn Götter, um dönn, wo d Weiber ganz scharf drauf seind, und um kainn andern aau nit; nän, gögn allsand reisst yr grad d Fotzn recht auf.
38. Dyrfür vereert yr aber önn Schantzngot, önn Zeusn. Aynn Got, dönn wo seine Vätter nit kennt habnd, vereert yr mit Gold und Silber, Edlstäin und Klainoder.
39. Entzionföstungen greifft yr mit Hilf von dönn fremdn Got an. Allsand, wo daa mittuend, überhäufft yr mit Eerungen; er stöllt s als Vögt und sunst was mit Macht über männig Leut an und tailt ien aynn Grundbsiz zue.
40. Auf d Lösst aushin fallt n dyr Sunderkünig an; dyr Norderkünig aber wört si wacker mit Wägn und Reiter und aynn Hauffen Schöf und rollt d Lönder naachaynand auf wie ayn Sturmfluet.
41. Aau eyn s Verhaissne Land dringt yr ein. Vil Lönder werdnd niderzwungen, aber d Roetem, Mot und dyr groesser Tail von Ämmannen kimmt iem aus.
42. Er braitt sein Macht über männig Lönder aus, und nit aynmaal Güptn kimmt aus.
43. Er kriegt de Güptner Schätz, dös gantze Gold und Silber, eyn d Höndd und macht aau d Lübinger und Kuscher zu Hintersössn.
44. Daa schröckend n Leumungen aus n Oostn und Nordn auf. Wuetig bricht yr auf und nimmt syr vür, mit dene gscheid aufzraeumen.
45. Zwischn yn n Mör und dönn zieren Berg mit n Heiligtuem schlagt yr seinn Zeltterpflast auf. Daa stirbt yr aber naacherd schoon aau, und niemdd meer kan iem helffen.
1. Sele Zeit tritt dyr Michyheel auf, dyr Örtzengl, der was yn deinn Volk sein Schuzengl ist. Ayn nootige Zeit ist dös wie non nie, seit s Völker geit, hinst eyn dö Zeit. Dein Volk aber werd aft gröttigt, und zwaar ayn Ieds, yn dönn wo s gschribn ist.
2. Vil von de schoon Hinzognen gaand aus n Grab dyrsteen, de Ainn gan n eebignen Löbn, de Andern aber gan dyr eebignen Schandd und Schmaach.
3. De verständdlichnen Füerer gaand straaln wie dyr Himml selbn; und die, wo so vil Leut auf n grechtn Pfad glaitt habnd, gaand auf eebig funketzn wie d Stern.
4. Däniheel, bschließ dös aber, und versiglt dös Buech hinst eyn d Endzeit! Um dös, was daa drinnsteet, geit s aft ayn rechts Griß; und dös gaat aau yn vil weiterhelffen."
5. I, dyr Däniheel, saah auf aynmaal non zween Anderne daadlsteen, ainn herenter n Tigris und ainn enterhalb.
6. Dyr Ain gfraagt dönn Seln mit n härbern Gwand, wo über n Wasser stuendd: "Wie lang geet s n her, hinst däß die wunderlichnen Sachenn umhin seind?"
7. Auf dös hin ghoer i d Stimm von dönn Man mit n härbern Gwand, der wo über n Fluß stuendd. Er gströckt sein Zesme und sein Winsterne gan Himml und schwor bei dönn, der wo eebig löbt: "So lang, wie s bschaffen ist, dauert s aau. Wenn s mit n heilignen Volk seiner Macht ganz und gar gar ist, naacher vollenddt si dös allss."
8. Hoern taat i s wol, aber versteen glei gar nit. Drum gfraag i non: "Gueter Man, auf was laaufft n dös allss aushin?"
9. Er gaab myr an: "Gee zue ietz, Däniheel, weil die Worter versiglt seind und hinst eyn d Endzeit bschlossn bleibnd.
10. Vil werdnd gläuttert, graint und prüefft. Bei de verstocktn Sünder ist ee Hopfen und Malz verloorn; die versteend s ee nity. Aber bei de verständdlichen Füerer kimmt dös schoon an.
11. Von dyr Zeit wögg, daa wo myn s Reglopfer abschafft und dönn Bluetsgraul aufstöllt, seind s zwölfhundertneunzg Täg.
12. Saelig der, wo dreuzöhenhundertfümfydreissg Täg durchhaltt!
13. Du aber, Däniheel, denk ietz schoon vürhin an deinn Tood! Du gaast rue'n; aber an n Jüngstn Tag gaast dyrsteen und dein Uedl empfangen."
1. Von n Dafetn: I will dyr danken aus gantzn Hertzn und vor de Engln dir spiln und singen.
2. I will mi spraittn vor deiner Lostat, deinn Namen rüemen, weilst lieb und treu bist. Deinn Nam, dein Wort haast du über allss gstöllt.
3. Wie i di anrief, haast auf mi glustert. Du haast mi wider dyrköckt und kobert.
16. Herrschnd d Fräfler, reichnet d Sündd, doch de Grechtn seghnd ienn Sturz.
1. Meine Kindln, dös schreib i enk, dyrmitß nit sündigtß. +Wenn aber ains sündigt, habn myr aynn Fürspröchn bei n Vatern, önn Iesenn Kristn, önn Rechtförtignen.
2. Er ist d Suenn für ünserne Sünddn, aber nit grad für de ünsern, sundern für die aau von dyr gantzn Welt.
3. Wenn myr seine Geboter haltnd, kenn myr daa dran, däß myr n kennend.
4. Wer sait, er habeb n dyrkennt, aber seine Geboter nit haltt, ist ayn Leuger und kain eerlicher Mensch nit.
5. Wer si aber an sein Wort haltt, in dönn ist waarhaft de Gotteslieb vollenddt. Daa dran kenn myr, däß myr mit iem verbunddn seind.
6. Wer sait, er sei mit iem verbunddn, mueß aau ayn Löbn füern, wie s dyr Iesen glöbt haat.
7. Liebe Brüeder, i schreib enk ietz kain neus Gebot, sundern ains, dös woß von Anfang an schoon ghaat habtß, wie s in derer Botschaft drinn ist, dö woß ghoert habtß.
8. Und dennert ist s aau neu, dös sel Gebot; und däß s wirklich yso ist, seght myn an n Iesenn und aau an enk, denn de Dumper geet vorbei, und schoon erstraalt dös waare Liecht.
9. Wer sait, er sei in n Liecht, seinn Bruedern aber hasst, der ist non in dyr Finster.
10. Wer seinn Bruedern liebhaat, bleibt in n Liecht; und daa geit s nix, was n strauchen laasst.
11. Wer seinn Bruedern aber hasst, ist in dyr Dunkl. Er wandlt in dyr Finster und waiß nit, wo yr hingeet, denn de Dumper haat n blind gmacht.
12. I schreib enk, +Kinder, weil enk durch n Nam von n Iesenn d Sünddn vergöbn seind.
13. I schreib enk, Vätter, weilß önn Iesenn kenntß, dönn was s +allweil schoon göbn haat. I schreib enk, ös Burschn, weilß önn Teufl überwunddn habtß.
14. I haan enk gschribn, ös Kinder, weilß önn Vatern kenntß. I haan enk gschribn, ös Vätter, weilß önn Iesenn kenntß, dönn was s von ieher geit. I haan enk gschribn, ös Burschn, weilß starch seitß und s Wort Gottes in enk bleibt, und weilß önn Teufl überwunddn habtß.
15. Liebtß nit d Welt und was von derer Welt ist! Wer d Welt liebt, liebt dyrfür önn Vatern nit.
16. Denn allss, was in dyr Welt ist, yn n Fleish sein Gluster, de Begirdn von de Augn und s Prozn: "Was mechtß n; i haan s ja!", dös kimmt nit von n Vatern, sundern von dyr Welt.
17. D Welt vergeet, ir Lust dyrmit; wer aber önn Willn Gottes tuet, der bleibt in Eebigkeit.
18. Meine Kinder, fümf vor zwölfe ist s! Ös habtß ghoert, däß dyr Widerkrist kimmt. Ietz aber kemmend s glei hauffenweis. Daa dran kenn myr, däß s bald gar werd.
19. Aus ünserner Mitt seind s +aau non kemmen, aber sö habnd y nie richtig dyrzueghoert; dann wärnd s nömlich aau +blibn bei üns. Es gsollt aber offnbar werdn, däß s allsand nit zo üns gaghoernd.
20. Ös aber seitß durch n Heilign Geist gsalbt, und ös kenntß alle d Waaret.
21. I schreib enk nit, weilß d Waaret nit kennetß, sundern netty dösswögn, +weilß is kenntß und wisstß, däß kain Lug aus irer kemmen kan.
22. *Wenn* wer ayn Leuger ist, naacherd ist s decht der, wo laugnt, däß dyr Iesen waarhaftig dyr Heiland ist! *Der* ist dyr Widerkrist, der wo nömlich önn Vatern und önn Sun laugnt.
23. Wer laugnt, däß dyr Iesen dyr Sun ist, haat s aau mit n Vatern nit; wer n dyrgögn als Sun bekennt, der dyrkennt dyrmit önn Vatern.
24. Für enk giltt, däß *dös* weiter für enk zölt, was enk von Anfang an verkünddt wordn ist. Dann bleibtß aau ös in n Sun wie aau in n Vatern.
25. Und verhaissn haat yr üns dyrfür dös eebig Löbn.
26. Dös haan i enk ümbb de Sölchern gschribn, die wo enk verlaittn wollnd.
27. In enk aber bleibt der Geist, mit dönn wo er enk gsalbt haat; und ös brauchtß enk von niemdd öbbs verzöln laassn. Sein Geist bringt enk allss bei, und allss ist d Waaret und nit glogn. Bleibtß in n Sun, wie s enk d Salbung durch iem gleert haat!
28. Und ietz, meine Kinder, bleibtß in iem, däß myr nix zo n Scheuhen habnd und nit bloed daasteend, wenn yr widerkimmt!
29. Soß wisstß, däß yr grecht ist, dyrkenntß fein aau, däß ayn Ieds ayn Gotteskind ist, wenn s halt dös Grechte tuet!