1. Dyr Krieg zwischn de Sauler und de Dafeter zog si non lang hin, aber de Dafeter wurdnd draufer allweil störcher und d Sauler allweil schwöcher.
2. Z Hebron wurdnd yn n Dafetn folgete Sün geborn: Dyr Ämnon von dyr Ähinom aus Jesryheel war dyr ölter.
3. Dann kaam dyr Kiläb von dyr Äbigeil, yn n Näbal seiner Witib aus Kärml; dyr dritte war dyr Äpsylom von dyr Mächy, dyr Tochter von n Künig Talmäus von Geschur,
4. dyr vierte dyr Ädonies von dyr Häggitt, dyr fümfte dyr Schefyties von dyr Äbital
5. und dyr söxte dyr Jiträm von n Dafetn seinn Weib Egly. Die kaamend allsand z Hebron auf d Welt.
6. So lang wie zwischn de Sauler und de Dafeter Krieg gherrscht, hielt dyr Abner voll zo de Sauler.
7. Dyr Saul hiet ayn Köbsweib ghaat, wo Rispy hieß, ayn Tochter von n Eienn. Daa kaam dyr Ischbägl önn Abner an: "Sag aynmaal, was haast n du bei n Köbsweib von meinn Vatern z suechen?"
8. Über dö Fraag von n Ischbägl wurd dyr Abner närrisch und gsait iem dös: "Ja, haltst mi n öbbenn für yso aynn falschn Hund, der wo hint umhin yn de Judner eyn d Höndd arechtt? Hinst ietz bin i yn n Haus von n Saul, deinn Vatern, und yn seinn Kraiß allweil treu gwösn und haan gschaugt, däßst nit yn n Dafetn eyn d Höndd fallst. Und ietz mechst myr wögn derer Weibergschicht bloed kemmen?
9. Aber, Bürschleyn, dös Sel schwör i dyr: Aus ietz! Ietz hilf i yn n Dafetn, däß yr dös durchsötzt, was iem dyr Trechtein mit aynn Aid dargschlagn haat,
10. nömlich däß yr s Künigtuem yn n Haus Saul nimmt und sein aigne Herrschaft über dös gantze Isryheel und Juden aufrichtt, von Dänn hinst Schebbrunn!"
11. Daa fiel yn n Ischbägl +nix meer ein, yso schih yr n.
12. Dyr Abner gschickt aft Botschafter zo n Dafetn und ließ iem vorschlagn: "Ist n s Land nit dein? Schließ halt aynn Bund mit mir; naacherd schaug i, däß i dyr dös gantze Isryheel zuebring!"
13. Dyr Dafet gantwortt: "Guet; +mach i halt aynn Vertrag mit dir. Dös Ain aber verlang i von dir; aane dös werd gar nit verhandlt: D Michal, yn n Saul sein Tochter, muesst myr wider zueherbringen!"
14. Dann gschickt dyr Dafet aau zo n Ischbägl, yn n Sun von n Saul, Botn und liem iem sagn: "Ruck mein Weib Michal ausher, für dös was i die hundert Pflistervorhäutt zalt haan!"
15. Dyr Ischbägl gschickt öbbern zo n Palttiheel Leishsun und ließ s iem wöggnemen.
16. Ir Gatt lief irer non hinst auf Bähurim waineter naachhin. Eerst wie dyr Abner aynmaal scharf wurd: "Ietz geest aber zue!", gaab yr s auf.
17. Drauf gverhandlt dyr Abner mit de Dietwärt von Isryheel und gmaint: "In n Grund haettß y ös schoon lang önn Dafetn als Künig habn wolln.
18. Ietz wär s so weit, denn dyr Trechtein haat zo n Dafetn gsait: 'Durch meinn Knecht Dafet will i mein Volk Isryheel aus dyr Gwalt von de Pflister und all seine Feindd röttn.'"
19. Aau mit de Bengymeiner gsitzt si dyr Abner dösswögn zamm. Dann gabsuecht dyr Abner önn Dafetn z Hebron und gabrichtt iem, wie guet däß s mit Isryheel und de Bengymeiner glaauffen war.
20. Yso kaam dyr Abner mit zwainzg Mänder zo n Dafetn auf Hebron. Dyr Dafet gaab für n Abner und seine Beglaitter ayn Föstmaal.
21. Dyr Abner gmaint zo n Dafetn: "Wenn s recht ist, gee i ietz und gaa dös gantze Isryheel um meinn Herrn, önn Künig, sammln. Sö sollnd mit dir aynn Vertrag schliessn, und dann haast freie Hand als Künig." Dyr Dafet ließ önn Abner in Frid zieghn.
22. Und dann gschaagh s! Yn n Dafetn seine Leut und dyr Job kaamend von aynn Straifzug haim und brangend ayn reiche Beuttn mit. Dyr Abner war ja schoon furt von n Dafetn z Hebron, weil n dyr Dafet in Frid geen laassn hiet.
23. Wie dyr Job mit seiner Schar ankaam, gmeldt myn iem, däß dyr Abner Nersun zo n Künig kemmen war und däß n dyr Künig wider unghindert furtlaassn hiet.
24. Daa gieng dyr Job zo n Künig und gieng n an: "Mein, was haast n +daa taan? Daa wär dyr Abner daagwösn, und du laasst n ainfach wider geen!
25. Du müessetst diend önn Abner Nersun draufer kennen. Der ist doch grad kemmen, däß yr di täuscht und ausschnaickt, was daa yso laaufft!"
26. Wie yr von n Dafetn wögg war, gschickt dyr Job yn n Abner öbbern naachhin, der wo n bei dyr Sirerer Schargruebn zrugggholt. Von dönn gwaiß aber dyr Dafet nixn.
27. Wie dyr Abner auf Hebron zrugggakeert, naam n dyr Job auf d Seitt hinter s Toor umhin, wie wenn yr vertraulich mit iem rödn mechet. Drt staach yr iem aus Bluetraach für seinn Bruedern Äsyheel yso eyn n Bauch einhin, däß yr starb.
28. Wie dös dyr Dafet aft ghoert, gyrschaint yr: "I und mein Künigtuem seind vor n Trechtein für all Zeit aane Schuld an n Bluet von n Abner Nersun.
29. Si falleb auf n Job und sein gantzs Heiwisch zrugg. Müg allweil öbber bei ien aynn Ausfluß habn older aynn Aussaz, mit Krueggenn geen müessn, durch s Schwert umkemmen older hungern."
30. Dyr Job und sein Brueder Äbischäus hietnd ja önn Abner umbrungen, weil yr ienern Bruedern Äsyheel bei Gibeun in n Kampf toetigt hiet.
31. Dyr Dafet aber gsait zo n Job und allsand Leut, wo daa warnd: "Zreisstß enk de Gwänder, lögtß ayn Trauergwand an und geetß yn n Abner klaget voraus!" Und dyr Künig Dafet selbn gieng hinter n Schragn naachhin.
32. Mir glögt önn Abner z Hebron. Und dyr Künig fieng an n Abner seinn Grab laut s Wainen an, und dös gantze Volk dyrmit.
33. Dyr Künig sang yn n Abner non ayn Trauerlied: "Gmueß dyr Abner hinziegn, sterbn aus wie ayn Lump;
34. seine Höndd nit gfösslt, ankött nit dyr Fueß? Waarlich, wiest du gfalln bist, war s von Schaecherhand!" Daa gwainend allsand non vil örger.
35. Wie d Leut zo n Dafetn gmaint haetnd: "Gee, iß diend +aau mit!", dyrweil non Tag war, schwor dyr Dafet: "Dyr Herrgot müg mi umbringen, wenn i vor n Sunnuntergang non öbbs iß!"
36. Wie dös in n Volk bekannt wurd, gfiel iem dös wol, wie s überhaaupt für allss, was dyr Künig taat, vil übrig hiet.
37. Allsand Leut, aau dös gantze Isryheel, gakennend seln Tag, däß bei dyr Ermordung von n Abner Nersun nit dyr Dafet dyrhintergstöckt war.
38. Dyr Künig gsait zo seine Untertaanen um iem umher: "Ja, dös derfftß glaaubn, däß heint ayn Fürst gfalln ist, ayn groosser Man z Isryheel!
39. I bin zwaar zo n Künig gsalbt wordn, aber non bin i heut z schwach; die Mänder, d Sün von dyr Zeruiy, seind störcher wie i. Müg dyr Herr drum selbn d Sach eyn d Hand nemen und önn Mörder für seinn Misstaat straaffen!"
1. Wie dyr Ischbägl, yn n Saul sein Sun, ghoert, däß dyr Abner z Hebron umkemmen war, verloor yr seinn gantzn Muet; und dös gantze Isryheel war verstürtzt.
2. Dyr Saulsun hiet zween Haauptleut über seine Scharn; dyr ain hieß Bänen und dyr ander Rechäb. Sö warnd Sün von n Rimmon aus Berott und Bengymeiner, weil aau Berott zo Bengymein dyrzuegrechnet werd.
3. De Berotter warnd ainst auf Gitteim gflohen und löbnd dort gastweis hinst heut.
4. Dyr Jonant Saulsun hiet aynn Sun mit lame Hächsn. Er war fümf Jaar alt gwösn, wie d Naachricht von n Saul und Jonantn ienern Tood aus Jesryheel eintraaf. Sein Amm haet n aufghöbt und wär mit iem gflohen, aber bei dönn Durchaynand war yr irer von n Arm abhingfalln. Dyrseiter war dyr Meribbägl ayn Krüppl.
5. Dyr Rechäb und Bänen, d Rimmonsün aus Berott, gmachend si auf n Wög und kaamend bei n Haus von n Ischbägl an, wie s eyn n Häissestn war. Er war grad eyn n Naunln.
6. De Türhüetterinn war bei n Waitzputzn eingnapfetzt;
7. und drum kunntnd dyr Rechäb und Bänen eyn s Haus einhin, aane däß s öbber gspannt haet. Dyr Ischbägl laag in dyr Kammer auf n Bött. Sö schluegnd n toot und ghaund iem önn Kopf ab, dönn was s mitnaamend. De gantze Nacht warnd s durch n Blachfeld unterwögs
8. und brangend yn n Ischbägl sein Haaupt yn n Dafetn auf Hebron und gsagnd zo n Künig: "Also, daa haetn myr ietz önn Kopf von deinn Feind Ischbägl Saulsun, der was dyr naach n Löbn trachtt haat. Aber dyr Trechtein haat heint yn ünsern Herrn, yn n Künig, önn Raach an n Saul und seine Naachkemmen verschafft."
9. Drauf gaab dyr Dafet yn n Rechäb und seinn Bruedern Bänen, de Rimmonsün aus Berott, an: "So waar dyr Herr löbt, der wo mi aus aller Noot dyrrött haat:
10. Ietz haan i schoon dönn, der wo myr d Naachricht brungen haat, däß dyr Saul toot ist, in Zikläg packen und umbringen laassn. Er gmaint, er wär Wunder was für ayn Freudnbot, und gakriegt aber seinn verdientn Loon.
11. Und wievil meerer fordert i enker Bluet und tilg enk aus, wenntß ös Ruechloosn aynn Naunler, aynn grechtn Menschn, in seinn Haus dyrschlagtß!"
12. Und dyr Dafet gaab yn seine Leut önn Befelh, däß s is toettnd; und dös taatnd s. Sö schluegnd ien d Höndd und Füess ab und ghöngend d Leichnäm an n Hebroner Weiher auf. Yn n Ischbägl sein Haaupt aber naamend s und begruebnd s in n Abner seinn Grab z Hebron.
5. Bei n Herrgot yllain findd i Rast und Rue, denn mein Hoffnung ist er; wer denn sünst?
6. Er yllain ist mein Föls, wo mi haltt, mein Burg, mein föste; daa faelt myr nix.
7. Er ist mein Ain und Allss, schützt wie ayn Fölsn mi. Dyr Herrgot schirmt mi und steet myr bei.
8. Auf iem bautß non, liebe Leut; zo iem kemmtß mit was dyrwöll! Denn dyr Herrgot ist ünser Schuz und Schirm.
9. Was seind denn schoon d Leut; nix als wie ayn Hauch. Wennst ys wögn mechst, spricht d Waag gar nit an.
10. Stütztß enk nit auf n Schaach und auf Gwalt, und laasstß enk nit von n Wolstand verfüern!
11. Ains haat dyr Herrgot gsait, zwai Wörter haan i ghoert: Macht haat dyr Herrgot über allss.
12. Doch aau gnaedig bist, o Herr, gibst aynn Iedn aft seinn Loon, wie s verdient er haat mit seiner Getaat.
13. Eerlich wer ist, bsteet bei Künig; recht wer rödt, dönn mag ayn Herrscher.
14. Grimmt dyr Künig, kan s bald aus sein; grad ayn Weiser kan n schwiftn.
15. Löbn haisst s, ist dyr Künig freunddlich; und sein Gnaad ist wie ayn Spaetrögn.
31. Dyrweil taatnd iem seine Jünger hin: "Maister, iß decht!"
32. Er aber gmaint zo ien: "I löb von ayner Speis, dö woß ös nit kenntß."
33. Daa grödnd d Jünger unteraynand: "Haat iem villeicht öbber was zo n Össn brungen?"
34. Dyr Iesen gschaint s ien: "Mein Speis ist s, önn Willn von dönn z tuen, wo mi gschickt haat, und sein Werch z vollenddn.
35. Sagtß ös nit?: 'Non vier Maanet, naacherd werd s zo dyr Ärn.' I aber sag enk +dös: Schaugtß umydum, schaugtß d Felder an; zeitig seind s für d Ärn.
36. Schoon kriegt dyr Maader seinn Loon auszalt und fexnt für s eebige Löbn, yso däß si dyr Saater und dyr Maader +mitaynand freun künnend.
37. Daader pässt dös Sprichwort: 'Dyr Aine saet, dyr Ander maet.'
38. I haan enk gschickt, däßß ärntß, daa woß nit garechtt habtß dyrfür; nän, Anderne habnd garechtt, und ös ärntß ietzet d Frucht dyrvon."
39. Vil Samreiter von seler Ortschaft kaamend zo n Glaaubn an n Iesenn grund de Worter von dönn Weib, was zeugt hiet: "Er haat myr allss gsait, was i taan haan."
40. Wie d Samreiter zo iem vonherkaamend, grödnd s iem recht zue, diend non bei ien z bleibn; und er blib aft zween Täg daadl.
41. Und non vil meerer Leut kaamend zo n Glaaubn an iem grund seine aignen Worter.
42. Sö gmainend zo dönn Weiberleut: "Niemer wögn dönn, wasst gsait haast, glaaubn myr, sundern weil myr n selber ghoert habnd und ietz wissnd, däß yr wirklich dyr Welterloeser ist."
43. Naach dene zween Täg gieng yr von dortn gan Gälau.
44. Dyr Iesen selbn hiet dyrschaint, ayn Weissag gelteb nix in seiner Haimet.
45. Wie yr ietz aber auf Gälau kaam, war yr yn de Gälauer gotikam, weil s allss dyrlöbt hietnd, was yr z Ruslham unter n Föst taan hiet. Die warnd ja aau bei n Oosterföst dyrbei gwösn.
46. Dyr Iesen kaam wider auf Käny, daa wo yr s Wasser in Wein verwandlt hiet. Z Käffernaum glöbt ayn Künigischer, dönn sein Sun wo krank war.
47. Wie yr ghoert, däß dyr Iesen von Judau auf Gälau ausherkemmen war, gsuecht yr n auf und gabitt n, däß yr abhinkimmt und seinn Sun hailt. Der laag schoon eyn n Sterbn.
48. Daa gsait dyr Iesen zo iem: "Wenntß kaine Zaichen und Wunder seghtß, glaaubtß ainfach nit."
50. Dyr Iesen gerwidert iem: "Gee non zue; dein Bue werd schoon wider!" Der Man gaglaaubt s yn n Iesenn und gieng haim.
51. Non dyrweil yr unterwögs war, kaamend iem seine Diener zgögn und gsagnd iem: "Dein Bue ist wider wordn!"
52. Daa gfraagt yr s, wann gnaun däß s mit iem wider aufwärtsgangen war. Sö gantwortnd: "Göstern um ains Mittag vergieng iem s Fieber."
53. Daa gyrkennt dyr Vater, däß s gnaun dö Zeit war, daa wo iem dyr Iesen gsait hiet: "Dein Bue werd schoon wider." Und er mit seinn gantzn Haus wurd glaaubig.
54. Yso gwirkt dyr Iesen sein zwaitts Zaichen, seit yr von Judau auf Gälau zruggkemmen war.