«هيچكس مثل خداوند مقدس نيست، غير از او خدايی نيست، مثل خدای ما پناهگاهی نيست.
آنگاه من پدر شما خواهم بود و شما پسران و دختران من!»
غريبان را دوست میدارد و به آنها غذا و لباس میدهد. (شما هم بايد غريبان را دوست بداريد، زيرا خودتان هم در سرزمين مصر غريب بوديد.)
نه آشور میتواند ما را نجات دهد و نه قدرت جنگی ما. ديگر هرگز بتهايی را كه ساختهايم خدايان خود نخواهيم خواند؛ زيرا ای خداوند، يتيمان از تو رحمت میيابند.»
اما آنانی كه به خداوند اميد بستهاند نيروی تازه میيابند و مانند عقاب پرواز میكنند؛ میدوند و خسته نمیشوند، راه میروند و ناتوان نمیگردند.
فرض كنيد شخصی به كليسای شما بيايد كه لباس گرانبها بر تن و انگشترهای طلايی بر انگشتانش دارد؛ و در همان لحظه، شخصی فقير با لباسهای كثيف نيز وارد شود؛
در آن زمان، مرا خواهيد خواند و نزد من دعا خواهيد كرد و من به دعای شما پاسخ خواهم داد؛
«در جواب خواهم گفت: وقتی به كوچكترين برادران من كمک نكرديد، در واقع به من كمک نكرديد.
آرزويی كه انجام آن به تعويق افتاده باشد دل را بيمار میكند، اما برآورده شدن مراد، شادی و حيات میبخشد.
از حقوق بيچارگان و يتيمان دفاع كنيد؛ به داد مظلومان و فقيران برسيد.
از غريبان محافظت میكند، از يتيمان و بيوهزنان نگهداری مینمايد؛ اما نقشههای بدكاران را نقش برآب میكند.
[۵] خدايی كه در خانۀ مقدس خود ساكن است، پدر يتيمان و دادرس بيوه زنان میباشد. [۶] او بیكسان و آوارگان را در خانهها ساكن میگرداند و اسيران را آزاد میسازد. اما ياغيان در زمين خشک و بیآب ساكن خواهند شد.
[۸] دهان خود را باز كن و از حق كسانی كه بیزبان و بیچارهاند دفاع كن. [۹] دهان خود را باز كن و به انصاف داوری نما و به داد فقيران و محتاجان برس.
[۱۲] يحيی او را به مردم معرفی كرد و گفت: «اين همان كسی است كه به شما گفتم بعد از من میآيد و مقامش از من بالاتر است، زيرا پيش از آنكه من باشم، او وجود داشت.» [۱۳] لطف بیپايان او به همهء ما رسيد و بركت در پی بركت نصيب ما شد.
[۴] تا بهای آزادی ما را از قيد اسارت شريعت بپردازد و ما را فرزندان خدا گرداند. [۵] پس حال چون فرزندان خدا هستيم، خدا روح فرزند خود را به قلبهای ما فرستاده تا بتوانيم او را واقعاً «پدر» بخوانيم.
[۱۴] زيرا تمام كسانی كه از روح خدا پيروی میكنند، فرزندان خدا هستند. [۱۵] پس همچون بردهها، رفتارمان آميخته با ترس و لرز نباشد، بلكه مانند فرزندان خدا رفتار نماييم، فرزندانی كه به عضويت خانوادۀ خدا پذيرفته شدهاند و خدا را پدر خود میخوانند. [۱۶] زيرا روح خدا در عمق وجود ما، به ما میگويد كه ما فرزندان خدا هستيم. [۱۷] و اگر فرزندان خدا هستيم، وارثان او نيز خواهيم بود. بعبارت ديگر، خدا تمام آن جلال و شكوهی را كه به فرزند خود عيسی مسيح خواهد داد، به ما نيز عطا خواهد فرمود. اما اگر میخواهيم در آينده در جلال او شريک شويم، بايد اكنون در دردها و رنجهای او نيز شريک گرديم.
[۱۴] اما ای خدا، تو میبينی! تو رنج و غم مردم را میبينی و به داد آنها میرسی. تو اميد بيچارگان و مددكار يتيمان هستی. [۱۵] دست اين بدكاران را بشكن. آنها را به سزای اعمالشان برسان و به ظلم آنها پايان بده. [۱۶] خداوند تا ابد پادشاه است؛ آنانی كه او را نمیپرستند از سرزمين وی رانده و هلاک خواهند شد. [۱۷] ای خداوند، تو دعای بيچارگان را اجابت میكنی. تو به درد دل آنها گوش میدهی و به ايشان قوت قلب میبخشی. [۱۸] تو از حق يتيمان و مظلومان دفاع میكنی تا ديگر انسان خاكی نتواند آنها را بترساند.
Persian Bible (FACB) 2005
Persian Contemporary Bible 1995, 2005, 2018 by Biblica, Inc.®