สุภาษิต ๗:๖-๒๑ [๖] เพราะครั้งหนึ่งเรายืนอยู่ที่หน้าต่างบ้านของเรา เรามองลอดหน้าต่างลงไป [๗] เรามองลงไปในหมู่คนอ่อนต่อโลก เราสังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่รู้จักคิด [๘] เขาเดินไปตามถนนแถวบ้านของนาง เดินไปตามทางสู่บ้านของนาง [๙] ใกล้สิ้นวัน ยามโพล้เพล้ ขณะค่ำคืนย่างเข้ามา [๑๐] ดูสิ! หญิงคนหนึ่งออกมาพบเขา แต่งตัวเยี่ยงโสเภณีและมีเจตนาแอบแฝงในใจ [๑๑] (นางพูดพล่ามไร้ยางอาย อยู่ไม่ติดบ้าน [๑๒] เดี๋ยวไปที่ถนน เดี๋ยวอยู่ที่ลานเมือง คอยซุ่มดักอยู่ทุกมุมเมือง) [๑๓] นางโผเข้ากอดเขา จูบเขา และพูดหน้าตาเฉยว่า [๑๔] “ฉันมีเครื่องเซ่น รออยู่ที่บ้าน วันนี้ฉันได้แก้บนหลายเรื่องแล้ว [๑๕] ดังนั้นฉันจึงออกมาพบเธอ ฉันตามหาเธอ แล้วฉันก็พบเธอ [๑๖] ฉันปูเตียงไว้ ด้วยผ้าลินินสีสวยจากอียิปต์ [๑๗] ประพรมด้วยมดยอบ กฤษณาและอบเชย [๑๘] มาสิ ให้เราเริงรักดื่มด่ำกันถึงพรุ่งนี้เช้าเลย ให้เราเริงสำราญด้วยความรัก [๑๙] สามีของฉันไม่อยู่บ้าน เขาเดินทางไปแดนไกล [๒๐] เขาเอาเงินไปเต็มกระเป๋า กว่าจะกลับมาก็วันเพ็ญ” [๒๑] นางโอ้โลมเขาด้วยคำหวานหู ออดอ้อนจนเขาเสียที
อาโมส ๓:๓ สองคนจะเดินไปด้วยกันได้หรือ? หากทั้งคู่ไม่ได้ตกลงกันไว้ก่อน
๒ โครินธ์ ๖:๑๔-๑๘ [๑๔] อย่าเข้าเทียมแอกกับผู้ไม่เชื่อเพราะความชอบธรรมกับความชั่วจะมีอะไรร่วมกันได้? หรือความสว่างกับความมืดจะมีสามัคคีธรรมอะไรกันเล่า? [๑๕] พระคริสต์กับเบลีอัล จะกลมเกลียวอะไรกันได้? ผู้เชื่อกับผู้ไม่เชื่อจะมีอะไรร่วมกันได้เล่า? [๑๖] วิหารของพระเจ้ากับวิหารของรูปเคารพจะมีข้อตกลงอะไรกันได้? เพราะเราเป็นวิหารของพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ตามที่พระเจ้าตรัสว่า “เราจะอยู่กับพวกเขาและดำเนินท่ามกลางพวกเขา และเราจะเป็นพระเจ้าของพวกเขาและพวกเขาจะเป็นประชากรของเรา” [๑๗] “ดังนั้นจงออกมาจากพวกเขา และแยกตัวออก องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัส อย่าแตะต้องสิ่งมลทิน แล้วเราจะรับเจ้า” [๑๘] “เราจะเป็นบิดาของพวกเจ้า และพวกเจ้าจะเป็นบุตรชายบุตรสาวของเรา องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงฤทธิ์ตรัสดังนี้แหละ”
เอเฟซัส ๕:๑๙ จงสนทนากันด้วยเพลงสดุดี เพลงสรรเสริญและบทเพลงฝ่ายจิตวิญญาณ จงร้องและบรรเลงเพลงในใจถวายองค์พระผู้เป็นเจ้า
ฟีลิปปี ๔:๑๓ ข้าพเจ้าทำทุกสิ่งได้โดยพระองค์ผู้ประทานกำลังแก่ข้าพเจ้า
ยากอบ ๔:๔ พวกไม่ซื่อต่อพระเจ้า ท่านไม่รู้หรือว่าการเป็นมิตรกับโลกคือการเกลียดชังพระเจ้า? ผู้ใดเลือกที่จะเป็นมิตรกับโลกก็เป็นศัตรูต่อพระเจ้า
๒ ซามูเอล ๑๒:๑ องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงใช้นาธันมาพบดาวิด นาธันจึงมาเข้าเฝ้าและทูลว่า “ในเมืองแห่งหนึ่งมีชายสองคน คนหนึ่งรวยคนหนึ่งจน
๑ พงศ์กษัตริย์ ๙:๑ เมื่อโซโลมอนทรงสร้างพระวิหารขององค์พระผู้เป็นเจ้า พระราชวัง และสิ่งอื่นๆ ทั้งหมดเสร็จสิ้นตามที่ประสงค์แล้ว